یه روز اومدی. آروم و بیصدا...

روزای اول حضورتُ حس نکردم.

تا اینکه شبا اومدی تو خوابم . اونم بدون اجازه!

رفتم دادگاه ازت شکایت کردم. اما اونا گفتن دیوونه شدی...

ولی من که دیوونه نبودم ، فقط نمی خواستم کسی بیاد تو خلوتم.

اما تو اومدی. بارها و بارها...

کم کم بهت عادت کردم.

اول و آخر همه حرفام شد تو و یاد تو.

شدی دلیل خنده ها و گریه هام.

شدی همون شاهزاده ای که می گن با اسب سپید میاد سراغت ، اما...

اما تو نیومدی.

به جاش یه روز رفتی ، همونطور آروم و بیصدا.

تو که رفتی ، فقط کاش با دل من کاری نداشتی. چرا اونو با خودت بردی؟

دل داغون منو که کسی نمی خره؟ می خره؟!!

تو کم کم داری می شی یه درد مزمن.

آخ ، اگه می شد یه روز از خواب بیدار شم و ببینم اینا همه خواب بوده...

کدوما؟ خوب معلومه ، خاطراتی که با تو دارم یا اصن آشنایی با تو.

اون وخ کاری می کردم که یا نبینمت یا اگه دیدم عاشقت نشم یا اگه شدم نذارم تو بفهمی.

ولی نمی شه. چون اگه منم مث تو می تونستم دروغ بگم که دیگه نمی تونستم برات متأسف باشم.

منظورمو فهمیدی یا واضح تر بگم؟ یعنی ترجیح میدم بدونی دوست دارم تا اینکه مث تو باشم.

نمی دونم چرا ...

با آنکه از دروغ متنفرم ُ تو سرتاپات دروغه ، بازم دوست دارم.

من خیلی دلم می خواس تو نقاش بودی...

از اون نقاشایی که همه جور مدلُ زنده می کشن 

 نه اونایی که فقط عکس آدمای معروفُ کپی می کنن.

از اونایی که طرحایی که می زننُ فقط نگه می دارن واسه خودشون 

 نه مث نویسنده ها که قلمشونو میفروشن.( با سکون ف)

اونایی که وختی نقاشی می کنن همه احساسشونو می ریزن لا به لای خط خطیاشون 

 نه اونایی که همه غما رو یه جور می کشن.

بعد یه روز منم مدل نقاشیت می شدم...

نه اینکه بگم تو استعدادشو داری ، نه.

فقط می دونم نقاشا همه کاراشونو دوس دارن ، حتی زشت ترینشُ.

این"وخ" رشوه بود واسه علیرضا که بگه اسم وبُ چی بذارم

یکی همیشه می خواست بهت بگه دوست داره ولی خجالت کشید.

یکی آرزوش این بود که دستاتو بگیره تو دستش ، ولی ترسید تو از گرمی دستاش راز دلشو بفهمی.

یکی همیشه دزدکی نگات می کرد ولی نتونست خیره شه تو چشات.

یکی قشنگ ترین خاطراتشو وقتی ساخت که با تو بود.

یکی همه آرزوهاشو تو دلش کشت ، تا آرزوی رسیدن به تو بزرگ و بزرگ تر شه.

یکی عشق همه رو رد کرد که عشق تو رو داشته باشه.

یکی تو رو با همه بدی هات دوس داشت تا توام دوسش داشته باشی.

یکی سختی روزای جدایی رو تحمل کرد ، شاید به تو برسه.

یکی غرورشو پیش تو شکست تا تو دلشو نشکنی.

یکی از خدا هیچی نخواست تا خدا تو رو بهش بده.

یکی از همه دنیا گذشت و تو شدی دنیاش.

یکی که فقط اشکاشو نگه داشت واسه روز مبادا... برای روز رفتنت ، امروز .

بچه که   بودم ...

بزرگترین آرزوم این   بود که سیندرلا   باشم ...

نه به خاطر اینکه یه شاهزاده   بیاد سراغم

یا مثلأ سوار اون کالسکه جادویی   شم ...

فقط   میخواستم کفشای بلوریش مال من   باشه ...

فقط مال من .

یه کم بعد از اون ، عاشق فیلم بر باد رفته   شدم .

حالا   میخواستم اسکارلت   باشم ...

نه به خاطر اینکه همه عاشقم   بشن

یا مثلأ خونه ای از سنگ مرمر قرمز   داشته باشم ...

فقط   میخواستم کمر باریکش مال من   باشه ... 

فقط مال من .

به نوجوونی که   رسیدم ، هیچ کتابی برام مرغ خار   نشد .

این دفه مگی   شد اوج آرزوم ...

نه به خاطر اینکه معشوقه یه کشیش   باشم

یا مثلأ به جزیره رویایی متلاک   برم ...

فقط   میخواستم موهای سرخش مال من   باشه ... 

فقط مال من .

وقتی تو رو   دیدم

دوس   داشتم خودم   باشم ، خود واقعیم

نه به خاطر کفشای بلوری و کمر باریک و موهای سرخ ...

فقط   میخواستم قلب تو مال من   باشه ...

فقط مال من .

برام کامنت   بذاری که   می دونی رنگ قرمزو واسه عشقمون   گذاشتم ، زردم برای

جداییمون...

به یاد اون روزا اشکامو   پاک کنی .

بگی عکس چشاتو هیچ غریبه ای   نمی بینه ، هنوزم   میدونی چقد پنهون کاری رو دوس   دارم ...

بعد اون ترانه رو زمزمه   کنی و توام یاد من   بیفتی .

آخرشم یادت   بمونه که بهم   بگی ،    میدونی که   میدونم یاس گل مورد علاقته...

که عشق آسان   نمود اول...

همیشه شروع   سخته.

مثل تولد که باید کتک   بخوری تا صدات   درآد.

مثل روز اول مدرسه، مثل خوندن ، نوشتن ، بیداری...

اما یه چیز شروعش   آسونه ، آسون تر از آب خوردن

اراده   نمیخواد ، لازم   نیس زرنگ   باشی...

اگه بچه تنبل مدرسه هم   باشی ،    میاد سراغت!؟

نمی تونی ازش   فرار کنی .

مثل بختک   میفته رو زندگیت ، عقلت ، شعورت...

کاش تا آخرش آسون   باشه ، ولی   نیس

هرچی به آخرش نزدیک   میشی سختتر   میشه

اولش فک   میکنی آخر   نداره ، اما وقتی   رسیدی ته خط...

تازه   میفهمی عشق یعنی چی!؟؟